Koma skal hin vreiði dagur,
tá ið eldur verøld ræður,
sá tað vølvan og vísmaður
Illa tá á fold er vorðið,
tá av himni høgt dómsorðið
skilar hvørjum uppiborið.
Lúðrarljóð, so hvølt sum ljónið,
øll, ið ótu foldargrónið
rópar fram til Harrans trónu.
Deyðin nøtrar og øll grundin,
tá til svars til dómafundin
rópar øll hin høga stundin.
Bókin mikla tá uppletist,
har alt mannalívið metist,
eftir henni dómur setist.
Dómarin at døma tekur,
dulsmál øll úr myrkri rekur,
eingin sleppur undan sekur.
Vesælur tá man eg standa,
eingin gongur mær til handa,
sjálvt hin besti er í vanda.
Drottur, veldis himnarunnur,
Tú sum miskunn og várkunn er,
bjarga mær, O náðibrunnur.
Jesus mildi, Tú manst gruna,
Tú á fold komst mær at muna,
veit á dómsdegnum mær dugnað.
Troyttur fanst meg ytst á eggju,
Tú – O krossdeyði á heyggji!
Lat ei verk títt oyði leggja.
Tú, sum alt skalt endurgjalda,
fyrigev mær synd margfalda
áðrenn dómin fert at halda.
Síggj meg grátandi um ganga,
stúrin, reyður um mín vanga.
Gud mín, náða misbrot manga.
Tú lætst syndarinnu náða,
ránsmann loysti Tú úr váða,
miskunn lat Tú meg nú fáa.
Bøn mín, lítið hon man duga,
lat hana upp til Tín náa,
bjarga mær frá heljarloga.
Geitum skil meg frá, har neyð er,
set meg millum Tínar seyðir,
høgru síðis, hon ið reyð er.
Drottur, barn Títt lat meg kalla,
kvøl og neyð er lutur alla,
sum í feigdareldin falla.
Eymur móti Tær man halla –
rættferðsklædning um meg balla,
leið meg heim til lívsins vallað.
- - -
Dagur tú, ið sorg man hýsa,
tá vár ætt úr mold skal rísa.
Tá, Tú dømir vin frá vini,
síggj meg, Gud, í Tínum Syni.
Kristus, evsta vón hjá
mær,
veit teim hvílu ævigt har.
Orð: Thomas av Celano
Týtt: v.1-9 J.H.O.Djurhuus,
& v.10-19 Óli Nicodemussen
Lag: Óli Nicodemussen